در 8 مارس 1907 زنان کارگر کارخانجات نساجی نیویورک با خواست هشت ساعت کار، افزایش دستمزد، ممنوعیت بهره کشی از کودکان و حق رای به راهپیمایی پرداختند. در سال 1910، کلارا زتکین در کنگره ی بین المللی زنان سوسیالیست، 8 مارس را به عنوان روز جهانی زن پیشنهاد داد و در کنگره تصویب شد. سال های بعد 8 مارس با مبارزه ی زنان (در آلمان، اتریش، روسیه، نروژ، آمریکا) گرامی داشته شد. در 8 مارس 1917 زنان کارگر در پتروگراد روسیه به خیابان ها آمدند و با خواست نان و صلح ، انقلاب فوریه را آغاز کردند. همچنین درسال 1975 در سازمان ملل و 1977 در یونسکو این روز به عنوان روز جهانی زن به رسمیت شناخته شد.
در ایران 8 مارس نخست در سال 1300  ه.ش توسط انجمن پیک سعادت نسوان، در انزلی برگزار شد. انجمن پیک سعادت نسوان در ارتباط تنگاتنگ با حزب کمونیست ایران بود و بسیاری از اعضای آن(از جمله روشنک نوعدوست، ماهرخ کسمایی و جمیله صدیقی) عضو حزب نیز بودند. سال بعد همین انجمن 8 مارس را در رشت برگزار کرد. در سال 1306 سازمان بیداری زنان، 8 مارس را با نمایش “دختر قربانی“، اثر میرزاده عشقی گرامی داشت. در سال های دهه ی 20 و 30 تشکیلات دموکراتیک زنان ایران(وابسته به حزب توده) و حزب زنان ایران 8 مارس را برگزار می کرد. کنفدراسیون دانشجویان ایرانی خارج کشور هم در سال های بعد 8 مارس را گرامی می داشت و   نامه ی پارسی(ارگان کنفدراسیون) ویژه نامه هایی به مناسبت 8 مارس منتشر می کرد. در سال 1357 هم گروه های مستقل زنان به همراه برخی گروه های سیاسی چپ(سازمان وحدت کمونیستی و حزب رنجبران) و دموکرات(جبهه دموکراتیک ملی) 8 مارس را برگزار کردند. سازمان چریک های فدایی خلق نیز تظاهراتی را در این روز برپا نمود. هردوی این تظاهرات در اعتراض به لغو قانون حمایت از خانواده و زمزمه ی اجباری شدن حجاب صورت گرفت.
از سال 1378 دوباره برنامه هایی برای روز جهانی زن در ایران برگزار شد. از جمله در سال های 1381، 1383، 1384 و 1385 با برپایی تجمع همراه بود. در 1385 علاوه بر تجمع جلوی مجلس، در دانشگاه های مختلف نیز از جمله شریف، حقوق و علوم سیاسی تهران، علوم اجتماعی تهران، مدیریت تهران، دانشگاه مازندران، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشگاه تفرش و ... تجمعاتی برگزار شد. همچنین در این سال ها در کردستان تجمعاتی انجام شد و در شهرهایی نظیر رشت، اهواز، تبریز و  اصفهان برنامه هایی بدین مناسبت ترتیب داده شد.